Zheng Qinwen won. De French Open, mei 2022. Ze had zojuist de eerste set laten vallen tegen Iga Swiatek, de nummer één van de wereld. Het momentum was van haar. Toen stopte ze.

Het was geen strategische pauze. Het was pijn.

Zheng had een medische time-out nodig. Ze keerde terug naar de rechtbank, maar de betovering werd verbroken. Haar spel leed eronder. De wedstrijd eindigde. De reden? Menstruatiekrampen.

“Ik kan niet tennissen”, zei ze tegen verslaggevers. “Het is iets voor meisjes… Ik wou dat ik een man op de baan kon zijn, maar dat kan ik niet… Ik zou echt willen dat ik een man kon zijn, zodat ik hier niet onder hoef te lijden.”

Dat citaat ging viraal. Niet alleen onder tennisfans. Het raakte overal in kantoren een gevoelige snaar. We spreken over een burn-out. We praten over flexibiliteit. We praten zelden over de biologische realiteit van het hebben van een baarmoeder terwijl we proberen deadlines te halen.

Hoe het beleid inzake menstruatieverlof de werkdynamiek verandert

Voor Zheng, en voor iedereen met hevige krampen, is menstruatieverlof geen luxe. Het is een noodzaak.

Momenteel besteden de meeste vrouwen ziekte- of vakantiedagen aan om menstruatiepijn te beheersen. Dat gaat ten koste van de voordelen die we hebben verdiend. Bedrijven die specifiek menstruatieverlof aanbieden, verzetten zich daartegen. Ze erkennen dat menstruatie een biologische functie is, en geen persoonlijk falen.

Sonya Passi, CEO van het in LA gevestigde appbedrijf Chani, zei het botweg tegen The Washington Post. “Het is ongelooflijk pijnlijk om een ​​baarmoeder te hebben, en toch wordt ons vanaf jonge leeftijd geleerd deze pijn te doorstaan ​​en te blijven werken.”

Chani biedt onbeperkt menstruatieverlof aan voor mensen met een baarmoeder. Het is logisch. Vrouwen vormen 40 procent van de mondiale beroepsbevolking. Ongeveer 20 procent van hen heeft last van dysmenorroe, extreme pijn die invaliderend kan zijn.

Cicinia, een Brits modemerk dat zich richt op trouwjurken, probeerde het. Ze gaven vrouwelijke werknemers minimaal één dag per maand rust als ze pijn hadden.

Jean Chen, mede-oprichter en COO van Cicinia, zegt dat deze stap de productiviteit heeft verhoogd. Niet omdat mensen verslapten. Omdat ze zich verzorgd voelden. “Deze kleine stap… verhoogde hun productiviteit”, zegt Chen. “Ze voelen zich ook verzorgd door het bedrijf. Daardoor raken ze meer betrokken bij wat ze doen.”

Het is een eenvoudige vergelijking. Rust leidt tot beter werk. Pijn leidt tot afleiding.

Waar staat de wereld op het gebied van periodeverlof?

Je zou denken dat dit nieuw is. Dat is het niet. Maar het komt zelden voor op de plaatsen waar je het zou verwachten.

De VS hebben niets. Japan staat al zeventig jaar onbetaald menstruatieverlof toe. Zuid-Korea biedt verlof tijdens periodes. Taiwan kent drie dagen per jaar toe, bovenop het ziekteverlof. In Zambia kunnen vrouwen werkgevers die een maandelijkse vrije dag weigeren juridisch aanklagen.

India heeft particuliere ondernemingen die het aanbieden, ook al is dit geen federale wet. Spanje staat op het punt het eerste Europese land te worden dat betaald menstruatieverlof toekent. Rusland had al sinds 1922 een aantal sectoren die het aanboden, hoewel de huidige status duister is.

De kloof tussen het Mondiale Noorden en andere regio’s is groot. In de VS sta je er alleen voor.

Waarom sommige leiders bang zijn voor menstruatieverlof

Niet iedereen is aan boord. Critici beweren dat het beleid inzake menstruatieverlof seksistische stereotypen versterkt. Ze zijn bang dat het vrouwen als kwetsbaar afschildert. Of humeurig. Of minder capabel.

Juan Dominguez, CEO van The Dominguez Firm in LA, geeft toe dat zijn visie op oude stijlfiguren leunt. “Het is algemeen bekend dat als vrouwen last hebben van menstruatie… het altijd beter is om je vrouwelijke werknemers af en toe van dit verlof te laten profiteren dan te lijden onder hun stemmingswisselingen”, zegt hij.

Hij beschouwt het als een manier om het team te beschermen tegen haar ‘stemmingswisselingen’. Het is een moe verhaal. Het idee dat menstruatiepijn een vrouw tot een ‘chagrijnig monster’ maakt, is een stereotype en geen medisch feit.

Alex Smith, CEO van e-commercebedrijf Luckybobbleheads, overweegt of het beleid moet worden geïmplementeerd. Hij maakt zich zorgen over de vooringenomenheid bij het aannemen van personeel.

“Menstruatieverlof… zal vrijwel zeker betekenen dat vrouwen met meer obstakels te maken krijgen, omdat werkgevers nog minder geneigd zullen zijn hen in dienst te nemen”, zegt Smith.

Zijn punt is dat het ernstige pijn combineert met normale menstruatie. Slechts een minderheid ervaart slopende krampen. Smith stelt dat het bestempelen van alle menstruaties als een potentiële werkverstoring van vrouwen. Het suggereert dat het delicate bloemen zijn. Onbekwaam.

“[Menstruatieverlof] associeert menstruatiepijn onnodig met vrouwelijkheid en schildert alle menstruaties over één kam, terwijl in werkelijkheid slechts een klein percentage van de menstruerende mensen zulke hevige krampen ervaart”, zegt Smith.

Hij heeft gelijk dat het stereotype gevaarlijk is. Maar hij mist de essentie van het beleid. Het gaat niet over elke periode. Het gaat over degenen die je breken.

Voor Cicinia spreken de resultaten voor zich. De werknemers die het verlof hebben opgenomen, zijn geen schulden geworden. Ze raakten meer betrokken. De pijn definieerde hun competentie niet. Het definieerde hun behoefte aan een uur. Of een dag.

We zijn nog steeds aan het uitzoeken hoe we biologie en kapitalisme in evenwicht kunnen brengen. Sommige bedrijven zijn toonaangevend. Anderen zijn doodsbang. De rest wacht af wat er verder gebeurt.

Waarom menstruatieverlof daadwerkelijk de retentie bevordert

Chen ziet de gegevens duidelijk. Periodeverlof heeft niet alleen een deur geopend. Het zorgde voor transparantie. Medewerkers voelden zich gezien. Die zichtbaarheid zorgde voor meer vertrouwen. Retentie volgde.

Het helpt ook vrouwen te werven. Ze weten dat de cultuur hen ondersteunt.

De verborgen kosten van menstruatiearmoede

Er zit een zwaardere kant aan dit gesprek. Het missen van werk vanwege krampen is een probleem. Het niet kunnen betalen van de producten om die periode te doorstaan, is iets anders.

Wij noemen het menstruatiearmoede.

Wereldwijd menstrueren 3,5 miljard vrouwen. Bijna 25 procent van hen – ruim 500 miljoen mensen – heeft geen betrouwbare toegang tot maandverband of tampons. De kosten zijn de voornaamste boosdoener.

Kijk naar de levenslange tol.

Als je tampons blijft gebruiken, geef je in je leven meer dan €1.700 uit. Overstappen op pads? Dat aantal springt naar bijna $ 5.000.

Dat is niet alleen maar ongemak. Het is een financiële last die de dagelijkse keuzes bepaalt.

“Het personeelsbehoud is toegenomen. Het helpt zelfs bij het werven van vrouwen.”

De wiskunde is grimmig. De impact is nog groter.