Mijn ochtenden? Gemengde chaos. Fruit. Yoghurt. Noten. Zoemend blendergeluid.
Maar toen begon ik te graven. Vijftig jaar oude Dallas-recepten. Op zoek naar karbonades. In plaats daarvan koffiecake gevonden.
We hebben al een familiefavoriet. Het staat in mijn eerste boek. Smaakte toen prima. Smaakt nu heerlijk. Toch viel het zomerlicht deze keer anders in. Langzaam. Lui. Geen haast om naar kantoor of school te gaan of waar mensen ook maar haast hebben. Ik wilde iets zwaars. Iets echts.
Waarom lucht eten als je substantie kunt eten?
Ik begon het receptconcept uit te typen. Plotseling. De pagina werd donker. Een betaalmuur. Of in ieder geval een pleidooi ervoor. ‘Premium-inhoud’, eiste het scherm. $25 per jaar om Homesick Texan in leven te houden. Dat is minder dan een latte per maand. Misschien moet ik betalen. Ondersteun de machine. Lees de volledige muffingeheimen.
Als ik al binnen ben? Misschien inloggen. Kijk of de bosbessenzemelenmuffin achter die deur woont. Of wacht misschien gewoon op de volgende langzame zondag.
Het internet eist eerbetoon. Wij geven het dollars. Of klikken. Meestal dollars.
Mis ik het gratis internet? Een beetje.
Het recept staat daar. Wachten. Of opgesloten.
Moeilijk te zeggen.
