Ik schrijf de meeste dagen vanuit cafés. Mijn gebruikelijke plek is prima. Maar reizen? Dat is het moment waarop de hygiëne-nachtmerries verschijnen. Ze laten je afvragen waarom je überhaupt cafeïne nodig hebt.
Meer dan eens heb ik iemand een glas water zien leegdrinken en vervolgens de vochtige, lege beker in de bak met schone glazen laten vallen. Dus nu pak ik een glas. Het voelt nat aan. Is het schoon? Is het nat van de spoelcyclus? Of gewoon vies? Ik loop weg zonder water. Het is een klein offer. Maar het onhygiënische gedrag in coffeeshops gaat veel dieper.
Het melkprobleem is een bacteriële speeltuin
Matt Woodburn-Simmons maakte jarenlang schoten. Nu runt hij Home Coffee Expert. Zijn eerste gebod? Raak de melkkan nooit aan. In de zomer doen mensen iets gruwelijks. Ze wikkelen hun volle lippen rond de gemeenschappelijke uitloop. Ze puffen direct van de rij terwijl ze wachten op hun latte. Stel je voor dat je melk door vreemden wordt gekust voordat je zelfs maar een slokje neemt.
Het is erger dan dat. Shanina Knighton, een infectiepreventiedeskundige, legt de biologie uit. Melk is het droomhuis van bacteriën. Het bevat eiwitten. Er zit suiker in. Hij ligt warm of lauw aan de lijn. Als je het aanraakt, laat je een film achter. Die film droogt. Bacteriën nestelen zich erin. Ze vormen een biofilm : een kleverige microbiële laag die een snelle waterspoeling tegenhoudt.
Nieuwe melk toevoegen aan een halflege kan is een catastrofe. Zoals Knighton opmerkt, geeft nieuwe melk bovenop oud residu bacteriën een verse maaltijd. Woodburn-Simmons heeft kannen gezien met korstjes rond de tuiten. Bijgevuld. Nooit gewassen. Hij zegt dat hij die melk nooit zou aanraken. Ooit.
Deksels en roerders: de onzichtbare vector
Deksels zijn de volgende op de lijst. Elliot Sterling zag hoe een man een bijna lege melkkan over zijn kopje schudde. Vervolgens plaatste hij zijn hele platte hand op de stapel deksels. Hij sleepte zijn handpalm de hele rij naar beneden. Drie mensen namen de deksels achter hem aan. Sterling deed dat ook, voordat hij het merkte. Nu pakt hij vanuit het midden van de stapel.
Waarom is dit gevaarlijk?
“Mensen scheiden een stapel door door de deksels te klauwen voordat ze zich binden… het deel dat ze hanteren is het deel dat tegen iemands mond terechtkomt.”
– Shanina Knighton
Woodburn-Simmons zegt dat deksels nooit worden schoongemaakt. Er wordt aangenomen dat ze in orde zijn. Tijdens de ochtendspits verdwijnen de schoonmaakdoekjes. Plassen met gemorste melkachtige koffie blijven urenlang liggen. Mensen laten deksels in die plassen vallen. Het is een biologisch gevaar.
Dan zijn er de roerstokjes. In een winkel in Toronto zag Philip Stoelman een klant een gemeenschappelijke roerlepel likken. Ze lieten het meteen terug in de pot vallen. Zonder erbij na te denken. Stoelman draagt nu zijn eigen exemplaar. In Austin zag JoAnne Loftus iemand een gebruikte mok afspoelen in de waterglasbak voor zelfbediening. Daar hebben ze het bijgevuld. Ze hebben de gootsteen niet gebruikt.
De strosituatie en andere grove gewoonten
Knighton bestelde onlangs een ijslatte. De werknemer hanteerde een creditcard. Toen reikten ze met blote handen naar binnen om het puntje van Knightons rietje te pakken. Toen ze om een nieuwe vroeg, zag ze de waarheid. In de doos onder de toonbank lagen rietjes met een zichtbare laag vuil. Doorzichtige rietjes. Onmogelijk om te missen.
De lijst met grove klantgewoonten van Woodburn-Simmons is lang. Mensen knippen hun nagels tijdens het wachten. Knipsels vliegen. Ouders overhandigen suikerzakjes aan kinderen die erop zuigen. Kinderen hebben ze teruggelegd. ‘Kinderen zijn kiemfabrieken’, noemt hij het. Iemand viste ooit een ongebruikt suikerzakje uit een prullenbak en legde het terug in de prullenbak.
Navigeren door een zelfbedieningskoffiestation
Je hoeft niet te stoppen met het drinken van koffie. Je moet gewoon slimmer zijn.
Dr. Shilpi Agarwal, huisarts, heeft twee regels voor het station.
- De dekseltruc. Leg uw deksel niet met de voorkant naar beneden op het aanrecht nadat uw mond of vuile handen het hebben aangeraakt. Leg een servet neer. Laat het deksel erop rusten. Het blokkeert het vuil van de toonbank.
- Vraag om melk. Sla de kan helemaal over. Vraag om een top-off van warme melk. Laat de barista de zuivel verzorgen. Je raakt de kan nooit aan. Raak alleen aan wat je nodig hebt.
Hoe beoordeel je of een station veilig is? Knighton heeft een test waarvoor geen laboratoriumapparatuur nodig is.
“Leer een zender lezen aan de hand van zijn vocht in plaats van zijn glans.”
Zoek naar staande vloeistof. Korstresten. Overvolle bakken. Kleverige uitgiftegebieden. Een glimmend aanrechtblad vertelt je niets. Natte, vuile oppervlakken vertellen het echte verhaal over hoe de plaats wordt gerund.
Bacteriën leven op alles. De echte vraag is niet of het er is. Het is als er genoeg van de verkeerde soort is om je ziek te maken.
Ik ben nog steeds verslaafd aan koffie. Maar nadat ik met Woodburn-Simmons heb gesproken… begin ik misschien thuis met brouwen. Het publiek is walgelijker dan je denkt. En je latte? Het is waarschijnlijk besmet.
