Zawsze myśleliśmy, że wazopresyna robi wszystko. Sam ten hormon był odpowiedzialny za pragnienie organizmu. Nie pozwolił nam wyschnąć. Zagęszczony mocz.
Ale tak nie było.
Nefrolog z Mayo Clinic Fouad Chebib, MD, odkrył inny mechanizm. Badanie opublikowano w Journal of Clinical Investigation. Pokazuje, że nerki mają plan awaryjny. Ścieżka regulująca gospodarkę wodną, działająca całkowicie niezależnie od wazopresyny.
Chebib nazwał to fundamentalnym odkryciem.
„To nie zdarza się codziennie” – mówi. „Kiedy odkryjesz nowy sposób wdrożenia takiej funkcji.”
Ukryte ścieżki w starej nauce
To odkrycie dodaje nowe warstwy zrozumienia. Podręczniki fizjologii sprzed dziesięciu lat trzeba napisać na nowo. Albo przynajmniej w aktualizacji.
Ma to konsekwencje dla osób cierpiących na wielorbielowatość nerek. W tym stanie na nerkach rosną wypełnione płynem cysty. Jest to choroba genetyczna. Jest to bolesne i ostatecznie prowadzi do niewydolności nerek.
Około 140 000 osób w Stanach Zjednoczonych cierpi na najczęstszy typ choroby, autosomalną dominującą wielotorbielowatość nerek (ADPP). Miliony ludzi na całym świecie. Wiele osób trafia na dializy. Albo potrzebujesz przeszczepu.
Lek, który nie działał zgodnie z oczekiwaniami
Zespół Chebiga wykorzystuje komórki wyhodowane w laboratorium do obserwacji wzrostu cyst. Chcieli zrozumieć, co usprawnia ten proces.
Wybrali związki, które miały „dolać oliwy do ognia”.
Jednym z nich był probenecyd.
Stara szkoła. Historia powstania sięga lat czterdziestych XX wieku. Lek wprowadzono w celu oszczędzania zapasów penicyliny w trudnych czasach, zapobiegając wydalaniu antybiotyku z moczem.
„Myśleliśmy, że ten lek pogorszy sytuację” – przyznaje Chebib.
I zamiast czego?
Spowalnia rozwój cyst.
Powtórzyli eksperyment. Ten sam wynik.
I znowu.
Urat: nieoczekiwany sygnał
Dlaczego więcprobenecyd zadziałał?
Kopali głębiej. Odkryli, że zmienia sposób, w jaki komórki przetwarzają moczany. Prawdopodobnie znasz mocznik jako cząsteczkę wywołującą dnę moczanową. Nie bardzo. W tych komórkach służy jako sygnał ruchu wody.
Wewnątrz komórki moczan rozpoczyna proces. Porusza kanały wodne na powierzchnię komórki. Nerki ponownie wchłaniają wodę. Mocz staje się bardziej skoncentrowany.
Bez pomocy wazopresyny.
„To osobna ścieżka” – zauważa Chebib. „Różni się od tradycyjnych modeli fizjologicznych.”
Nerki miały dodatkową „dźwignię”. Wciągając ją, organizm zatrzymywał wodę.
Naprawianie najgorszego efektu ubocznego Tolveptany
To jest problem obecnej terapii.
Jedynym zatwierdzonym lekiem spowalniającym policystyczną chorobę nerek jest tolwaptan. Blokuje wazopresynę. Cysty rosną wolniej.
Ale.
Pacjenci produkują sześć lub siedem litrów moczu dziennie.
Każdej nocy. Całą noc.
Wiele osób przestaje brać lek, ponieważ jest wyczerpujący. Nie można kontrolować.
Zespół Chebiga dodał Probenecyd do badań przedklinicznych i małych prób.
Wyniki?
Zmniejszyła się objętość moczu. Zmniejszyły się nocne wyjścia do toalety.
Pacjenci zaobserwowali zmniejszenie objętości moczu średnio o 30%. Niektórzy przeszli od budzenia się kilka razy w ciągu nocy do budzenia się raz na noc. Poprawiła się jakość życia.
„Cel” – mówi Chebib. „Utrzymaj skuteczność terapii, ale zmniejsz obciążenie pacjenta.”
Nie jest to ostateczna odpowiedź
Probenecyd nie jest lekiem na tę chorobę.
To jest starożytna medycyna. Niegrzeczny. Uderza w zbyt wiele układów ciała. Dziś nawet trudno to kupić.
Chebib chce bardziej precyzyjnego instrumentu. Lek, który wyłącznie będzie ukierunkowany na ten nowy szlak moczanowy. Specjalnie zaprojektowane. Żadnych skutków ubocznych. Tylko kontrola nad wodą.
„Probenecid był kluczem, który otworzył drzwi” – powiedział.
On to rozumie.
Ponieważ jego ojciec miał policystyczną chorobę nerek.
Osobista misja stała się danymi. Jest to obecnie nowy cel terapii.
Być może pomoże to komuś kontynuować leczenie.
Być może dzięki temu nerka będzie żyła trochę dłużej.
Zobaczymy.
