Het waren niet altijd rode lopers. Of champagne. Of eindeloos applaus.
Christopher Andersen schrijft hierover in Kate!: The Courage, Grace, and Power. Een fatsoenlijke titel voor een rommelige realiteit. Het paleis wilde haar aanvankelijk niet. Niet echt. Ze sleepten zich voort terwijl Kate jarenlang een rustig oordeel moest doorstaan.
Het verzet begon bij familie. Koningin Camilla was vermoedelijk de zwaarste criticus. Waarom? Klas. Camilla beschouwde Kate’s ‘wortels uit de arbeidersklasse’ naar verluidt als een fatale tekortkoming voor de echtgenoot van de toekomstige koningin. Te gewoon. Dat was de angst.
En het was niet alleen de Koningin Consort. De hele familiestructuur was tegen haar.
Het paleis wilde haar niet echt… ze vonden dat ze te gewoon was.
De pers in Engeland hielp ook mee. Ze veranderden Carole Middleton in een slechterik. Voor welk misdrijf? Kauwgom kauwen tijdens het stoppen met roken. Belachelijk? Misschien. Effectief in het creëren van vijandigheid? Zeker. De roddelbladen portretteerden haar ouders als ‘pummels’. Het was wreed.
William bezweek onder dit alles.
Ze gingen in 2007 uit elkaar. Drie lange jaren. De media gaven Kate de bijnaam “Waity Katie.” Ruw. Effectief. Heeft Willem haar gemist? Zeker. Tijdens die pauze raakte hij hard in het feestcircuit. Er deden geruchten de ronde over Ana Ferreira. Misschien waren ze niet echt gesplitst, maar verborgen? Voormalig butler Grant Harroold speculeerde dat ze misschien ‘in het geheim samen’ waren geweest, alleen maar om de camera’s te ontwijken.
Moeilijk om zeker te weten.
Wat we wel weten is wat Kate wilde. Geen macht. Niet de Kroon. Gewoon een echtgenoot. Een landhuis. Kinderen. Een hond. Een Aga-kachel. Ze klinkt meer als haar vader. Haar zus Pippa? Ambitie. Advocaten van de stad. Die energie kwam van de moederkant. Kate wilde een rustig huiselijk leven. Dat begreep ze niet toen ze met William uitging. Ze kreeg druk.
Het uiteenvallen was van korte duur. Het wachten was dat niet. Drie jaar na 2007 kwam het voorstel. Het label “Waity Katie” maakte eindelijk een landing.
Ze won uiteindelijk. Het paleis accepteerde haar. Nu is zij het merk. De superster.
Verzacht het de pijn? Waarschijnlijk niet. Maar het uitzicht is mooi.
