Trinity Rodman is vierentwintig. Op die leeftijd zijn de meeste spelers nog steeds bezig met het uitzoeken van de basisprincipes van contractonderhandelingen of welke makelaar ze moeten bellen. Niet zij. Ze heeft het cv van een veteraan: de jongste ooit opgeroepen voor de NWSL. Een Olympisch gouden medaillewinnaar om haar nek. De badge van een NWSL-kampioen op haar trui gespeld.
En nu de titel waar iedereen over fluistert: de best betaalde vrouwelijke voetballer ter wereld.
Ze tekende een deal met de Washington Spirit. Drie jaar. Loopt door tot 2028. Er komt een einde aan maanden van geruchten waarin iedereen ervan uitging dat ze haar koffers zou pakken voor Europa.
De onderhandelingen brachten de NWSL volledig door elkaar. Hier is hoe het ging. Spirit en Rodman sloten een uitgestelde deal. Vier jaar, miljoen dollar per jaar op papier. De commissaris, Jessica Berman, schoot het neer. Beweerde dat het in strijd was met de ‘geest’ van het salarisplafond van $3,5 miljoen.
De spelersvakbond heeft een klacht ingediend. Liga raakte in paniek.
Ze hebben een nieuwe regel bedacht. Speler met hoge impact. Hiermee kunnen teams de limiet met een miljoen overschrijden voor sterren die aan specifieke criteria voldoen.
Rodman kreeg niet alleen betaald. Ze veranderde de infrastructuur.
“Ik ben heel blij dat ik deel uitmaakte van dat moment”, vertelt ze aan Women’s Health. Ze zegt dat het niet alleen om prestaties ging. Het ging erom de competitie te laten zien wat er gebeurt als ze mensen daadwerkelijk betalen wat ze waard zijn.
We hebben nu de mogelijkheid om onze beste spelers hier te houden.
Sterren in de Verenigde Staten houden
De uittocht is een feit. Toptalent verlaat de VS voor een beter loon in het buitenland. Alyssa Thompson is nu in Engeland. Zo ook Naomi Girma. Sam Coffey ook. Allemaal op jacht naar het prestige en salaris van de Women’s Super League.
De NWSL hoopte dat deze nieuwe regel het bloeden zou stoppen. Houd de gezichten thuis.
Rodman is niet geïnteresseerd in het veranderen van wie ze is voor de schijnwerpers. Ze blijft authentiek. Ze is een gezicht van de competitie. Een gezicht van de USWNT. Een mode-icoon.
Salaris verandert. Haar kern niet.
Het trio keert terug
Het WK 2027 staat voor de deur. Vijfde titeljacht.
Coach Emma Hayes kondigde een kamp aan. Juni. Wedstrijden tegen Brazilië. Fans juichten omdat Trinity Rodman terug in het gebouw is met Mallory Swanson en Sofia Wilson.
Weet je nog 2024? Ze wonnen Olympisch goud. De media noemden ze ‘Triple Espresso’. Hoge energie. Gevaarlijk tijdens de pauze.
Nu zijn de zaken anders. Mallory is een nieuwe moeder. Sofia ook.
Rodman zegt dat de band daardoor sterker is geworden. Moeilijkere jaren brachten hen dichter bij elkaar.
Ik wil zien hoeveel we in de toekomst voor elkaar vechten.
Ze overbrugt nu een vreemde kloof. Oud genoeg om ervaren te worden. Jong genoeg om soms de groentje in de kamer te zijn.
Ik overbrug de kloof tussen ervaring en jeugd. Het is een coole plek om te zijn.
Buiten het veld
Het gaat niet alleen om negentig minuten. Rodman geeft om de gemeenschap.
Ze werkte onlangs samen met State Farm. Heeft een stunt gedaan met hun “Jake” -man. Een jeugdvoetbaltraining gecrasht. Niet voor PR-punten, maar voor verbinding.
Ze wil dat meisjes weten dat de zeepbel groter is dan ze denken.
Ik kan fel naar het veld brengen. Eraf? Ik breng zoveel meer tot leven.
Ze breekt mallen. Integreert jonge spelers. Leert vertrouwen.
Modeshoots zijn leuk. Zeker. Maar het echte werk is kinderen laten zien dat ze niet vastzitten. Dat er hier ruimte voor hen is. In Amerika. Eerlijk betaald. Volledig gerespecteerd.
Rodman deed de deur open. Nu moet de competitie de rest doorlaten.
We zullen zien wat ze ermee doet.
