Joel Barbour probeerde geen rolmodel te zijn. Hij probeerde gezien te worden.
Rijdende Highway 211 in de staat Washington. 60 mijl per uur. De dertienjarige Davis op de passagiersstoel, mond bewegend, houding dik genoeg om met een mes te snijden. Het kon Joel niet schelen dat de jongen niet eens videogames speelde. Hij wilde alleen maar een hiërarchie creëren.
Hij pakte de Nintendo Switch. Opende het raam. Laat het vliegen.
‘Ga door,’ zei hij tegen het jongetje. “Ik ga je Switch gooien.” Davis noemde zijn bluf. Slechte zet.
Het apparaat tuimelde als een tragische frisbee in het onkruid.
Het voelde best goed.
Joel geeft toe dat de overwinning gepaard ging met schuldgevoelens. Zijn zoon huilde, schreeuwde over de kosten en zeurde over eigendom. Klassiek tienergedrag eigenlijk. Het kind betaalde sowieso niet voor het voorrecht van rebellie.
Het is een lelijk tafereel. Of misschien gewoon eerlijk.
Het internet vond het geweldig. Niet noodzakelijkerwijs de opvoedingsstijl, maar de bevrijding. Eén commentator beschreef hoe hij de telefoon van zijn eigen kind met een hamer kapot sloeg terwijl hij gipsplaten repareerde. Sucky phone-probleem opgelost. Een andere vader gooide de telefoon van zijn tiener weg, reed over het wrak en noemde het zijn beste moment in de opvoeding van kinderen.
Zijn we allemaal slechts één slecht humeur verwijderd van het worden van monsters?
De gevolgen waren snel, maar vreemd genoeg leerzaam. Davis verscheen later in een vervolgvideo. Het trauma was in een les verwerkt. Hij erkende zijn gebrek aan respect. Hij gaf toe dat de angstfactor werkt als de gevolgen fysiek en onmiddellijk zijn en dure elektronica met zich meebrengt.
Ze hebben natuurlijk de Switch gevonden. Heb het weer in elkaar gezet. Het werkt nu. Er is waarschijnlijk nog sprake van enige statische interferentie in de ouder-kindband.
Joel stelt voor dat andere ouders het proberen als ze zich op de proef gesteld voelen. Gooi de telefoon. Gooi de tablet. Herwin uw gezond verstand met 65 mijl per uur.
Het is geen zachtaardig ouderschap. Het is gewoon ouderschap, ontdaan van de leuke kanten.
