Kaia Gerber, het 24-jarige model en acteur, heeft openhartig gesproken over haar opvoeding met supermodel-moeder Cindy Crawford, in het bijzonder haar blootstelling aan naaktfoto’s van haar moeder als kind. In een recent coververhaal van Harper’s Bazaar legde Gerber uit dat deze beelden in haar huis alledaags waren, ‘langs de muren’, maar dat ze ze nooit als vulgair of objectiverend had ervaren. In plaats daarvan beschreef ze ze als artistiek en een natuurlijk onderdeel van het opgroeien in een huishouden dat schaamte rond het vrouwelijk lichaam verwierp.
Een jeugd zonder schaamte
Gerbers perspectief benadrukt een doelbewuste poging om naaktheid en lichaamsacceptatie binnen haar familie te normaliseren. Deze benadering staat in contrast met bredere maatschappelijke normen waarin vrouwelijke lichamen vaak geseksualiseerd of verborgen zijn. Gerbers opvoeding werd ook gekenmerkt door een relatief normale jeugd buiten de bekendheid van haar moeder. Ze ging naar de openbare school, nam deel aan theater, koor en dans en leerde op negenjarige leeftijd zelfs de volledige partituren uit haar hoofd.
Hollywood-anekdotes
Gerber heeft eerder andere ongebruikelijke details uit haar jeugd in Los Angeles gedeeld. In één geval bereidde haar moeder haar voor op een modeshow door compilatievideo’s af te spelen van vallende modellen. Een andere gedenkwaardige ervaring was dat Pamela Anderson de oversteekwacht van haar basisschool was, compleet met een geel veiligheidsvest. Deze anekdotes schetsen een beeld van een opvoeding die doordrenkt is van de cultuur van beroemdheden, maar gebaseerd is op alledaagse ervaringen.
Pictogramstatus opnieuw definiëren
Gerbers begrip van de icoonstatus van haar moeder evolueerde naarmate ze ouder werd. Door het bekijken van de Apple TV+-documentaire The Super Models besefte ze volledig de omvang van de nalatenschap van Cindy Crawford. Ze gaf uiting aan het gevoel dat ze diep getroffen was door haar eigen moeder nadat ze zich de diepte van haar impact realiseerde.
Grenzen stellen door transparantie
De discussie over naaktfoto’s wordt niet geframed als een schokkende onthulling, maar eerder als een verklaring van grenzen. Gerber maakt duidelijk dat haar huishouden het vrouwelijk lichaam nooit heeft behandeld als iets om te verbergen, en dat ze geen interesse heeft in het herinterpreteren van die realiteit. Deze benadering onderstreept een afwijzing van maatschappelijke taboes rond vrouwelijk naakt en een viering van lichaamsacceptatie.
“Het was niet vulgair; het was geen objectivering… het was een geschenk om op te groeien in een huis waar geen schaamte bestond voor het vrouwelijk lichaam.”
Dit perspectief is een directe reactie op de vaak restrictieve normen van de industrie en een bewijs van een kindertijd waarin openheid en zelfacceptatie voorop stonden.
