Uit een groeiend aantal onderzoeken blijkt dat jongens steeds meer worstelen met emotionele verbondenheid, en experts zeggen dat ouders een cruciale rol kunnen spelen bij het keren van deze trend. Hoewel de samenleving vaak prioriteit geeft aan onafhankelijkheid en prestatie bij het opvoeden van kinderen, komt een gebrek aan diepe verbondenheid naar voren als een cruciaal probleem voor de ontwikkeling van jongens. Ontwikkelingspsycholoog Niobe Way en podcaster Carlos Whitaker bespraken onlangs deze ‘verbindingscrisis’ op TODAY, waarbij ze benadrukten dat jongens hunkeren naar betekenisvolle vriendschappen, maar dat de maatschappelijke druk hen vaak in de richting van emotioneel isolement duwt.
Uit de gegevens blijkt dat jongens achterop raken
De ontkoppeling is niet alleen anekdotisch; het wordt weerspiegeld in de belangrijkste statistieken. Het is nu waarschijnlijker dat meisjes op tijd hun middelbare schooldiploma behalen, hogere GPA’s behalen en meer dan mannen aan de universiteit deelnemen. Tegelijkertijd is de arbeidsparticipatie van mannen afgenomen, terwijl de participatie van vrouwen is gestegen. Deze verschuivingen doen niets af aan het belang van het ondersteunen van de vooruitgang van meisjes, maar benadrukken wel de noodzaak om de unieke uitdagingen aan te pakken waarmee jongens worden geconfronteerd.
Het negeren van de behoeften van jongens kan bredere gevolgen hebben. Zoals een waarnemer, Scott Galloway, heeft betoogd, kan een gebrek aan emotionele en sociale ontwikkeling bij jonge mannen een onnodige last leggen op de vrouwen om hen heen. Een functionele samenleving vereist dat beide geslachten kunnen gedijen, en als er één achterblijft, lijdt iedereen daaronder.
Verliest na verloop van tijd de verbinding
Uit het decennialange onderzoek van Way blijkt dat jongens van nature verlangen naar diepe vriendschappen, vooral tijdens hun vormingsjaren. Jonge jongens zijn vaak emotioneel expressief en open in een veilige omgeving. Naarmate ze ouder worden, kunnen maatschappelijke verwachtingen rond mannelijkheid hen echter dwingen hun kwetsbaarheid en emotionele nabijheid te onderdrukken. Deze ‘zachte vaardigheden’ – empathie, emotionele intelligentie en open communicatie – worden vaak ontmoedigd, waardoor veel jongens uitgroeien tot mannen die stilletjes verlangen naar verbinding.
Dit gebrek aan emotionele steun is niet alleen een persoonlijke kwestie; het beïnvloedt de geestelijke gezondheid, relaties en succes op de werkplek. Jongens die niet effectief leren omgaan met emoties, kunnen in alle aspecten van het leven moeite hebben.
Wat ouders kunnen doen
Whitaker benadrukt dat het opvoeden van emotioneel intelligente zonen niet gaat over het verlagen van de verwachtingen; het gaat erom ze uit te breiden. Ouders kunnen jongens aanmoedigen om empathie te omarmen als een kracht, en niet als een zwakte. De sleutel is om zowel “harde” vaardigheden (academische prestaties, professioneel succes) als “zachte” vaardigheden (emotionele expressie, het opbouwen van relaties) te waarderen.
Way stelt voor om prioriteit te geven aan verbinding door jongens te helpen vriendschappen op te bouwen en te onderhouden, over gevoelens te praten en emotionele intelligentie te ontwikkelen. Het probleem is niet dat jongens geen emoties hebben; het is dat ze vaak geen toestemming hebben om het op een gezonde manier uit te drukken. Door kwetsbaarheid en emotionele openheid te bevorderen, kunnen ouders jongens in staat stellen om met grotere veerkracht en voldoening door de wereld te navigeren.
Uiteindelijk vereist het aanpakken van de ‘verbindingscrisis’ een verschuiving in de maatschappelijke verwachtingen. Door emotionele intelligentie te waarderen naast traditionele maatstaven voor succes, kunnen ouders jongens helpen gedijen op alle gebieden van het leven.
